سخن روز

امیرالمومنین امام علي (ع) :

درانتظارفرج باشید واز رحمت وکارگشایی خدا ناامید نشوید، زیرا بهترین اعمال در نزد خدای بزرگ انتظار فرج است.

 

تاریخ انتشار: 8 اسفند, 1392 - 09:03

نقش دشمنان اسلام در پيدايي، رشد و تقويت مدعيان، امري انکار ناپذير است. فرستادن جاسوس ‌هاي خاصّ براي زندگي در دنياي اسلام و سوء استفاده از آموزه‌هاي مورد اختلاف مسمانان و تشکيل فرقه‌ها و تفرقه در دنياي اسلام از راهکارهاي هميشگي دشمنان بوده است. در اين‌جا از تکرار مطالب پيشين خودداري كرده، و تنها به چند نمونه ديگر از جايگاه استعمار اشاره مي‌کنيم.
1. نفوذ استعمار در مراكز و امور فرهنگي
برخي نشريات مبتذل ـ که از اعضاي قديم حلقه کيان هستند ـ به گسترش خرافي‌گري و عرفان‌هاي جعلي مشغول شده‌اند و در آن‌ها عرفان‌هاي صهيونيستي ترويج مي‌شود. همزمان با تلاش امريکا و اسرائيل در ترويج خرافه‌گرايي و شبه عرفان‌هاي مدرن، جهت‌گيري فعليِ برخي نشريات داخلي، نيز در ترويج امثال بوديسم بوده است. يکي از دست اندرکاران پيشين يک هفته‌نامة داخلي به نام آقاي م. س.، هم اکنون در سازمان سيا حضور دارد و با تلويزيون فارسي امريکا، همکاري مي‌كند. اين هفته نامه رويکردي جديد را با طرح مطالبي با عناوين «حملات جنّ به انسان ها»، «از مرد بدشگون» و «طلسم شدن در قبرستان» آغاز کرده است و آموزه‌هاي فِرَقي چون: بهاييت را منتشر مي‌سازد. در حالي که همين افراد، دولت فعلي را به ترويج خرافات ديني متهم مي‌کنند.[1]
اين خبر و امثال آن نشان مي‌دهد که رويکرد جديد گروهي از مردم به مدعيان عرفان، ملاقات با امام زمان و نيز مدعيان نيابت يا مهدويت، از سوي مراکز استعماري دشمن با حمايت مالي، اطلاعاتي و… همراه شده است. همچنين بسياري از گروه‌هاي مدعي، مستقيم يا غير مستقيم از بيگانگان دستور گرفته‌‌اند، و حتّي بيگانگان در اين راه برنامه ريزي کرده‌اند.[2]
نمونة ديگر
منابع خبري اعلام کردند: آقاي م. الف. رئيس دفتر يکي از مسئولان سابق، سفر بيست روزه‌اي به امريکا داشته، در آن‌جا با يک رمان نويس برزيلي و مروّج عرفان‌هاي غير ديني، ملاقات کرده است.[3]
2. سوء استفادة استعمار از فرهنگ کهن و اصيل ايران و تحريف آن
ايران از زمان فهلويون تا كنون، حكيماني فراوان داشته، خاستگاه تصوف شرقي بوده است. با ورود اسلام و قرآن، معارف روحاني و عرفاني رونق گرفت. اين مفاهيم شيعي با ذوق حکماي ايراني سازگار بود، از جملة آن مفاهيم منجي، موعود، انسان الهي،…بود. فرقه‌هاي منحرف نيز با بهره‌گيري از اين زمينه‌ها به رشد پرداختند، استعمار نمي‌توانست در ايران شيعي گروهي مثل وهابيت را با كاميابي راه اندازي کند؛ لذا با استفاده از زمينه‌هاي فرهنگي متناسب موجود در ايران به تدريج فرهنگ افراطي به اصطلاح عرفاني فراتر از قرآن و اهل بيت را ترويج كرد، كه جريان بابيت از اين نمونه است. تساهل و اباحي‌گري صوفيانه [مانند جريان اخلاقي قرة العين و ديگر پيروان باب]، سکولاريزم [جدايي دين وسياست] که بعدها در بهاييت دنبال شد، از اين نمونه است. وابستگي‌ها و ارتباط اين فرقه‌ها با استعمار (انگليس، روسيه، امريکا) و اقدام‌هاي پنهان آن‌ها همواره مانعي در راه عرفان حقيقي و تشيع و مهدويت اصيل بوده است.[4]
3. تأثير اهداف و نقشه‌هاي استعمار در جذب مردم در جريان‌هايي مثل بابيه و اسماعيليه
در جريان بابيه، تشکيلات منظم در پيروان و رهبران، انحصار طلبي و خشونتي را پديد آورد که اهداف استعماري بيگانگان در مورد ايجاد تروريست‌هاي به اصطلاح مذهبي را تقويت مي‌کرد؛ لذا بابيه، گروه تروريستي خاصّي به نام «فصاد الاحديه» (رگزن‌هاي خدايي) را، راه‌اندازيه كرد، كه با ترور، زمينة توفيق موعود دروغين خود را فراهم مي‌کردند و اين نشانة فريب پيروان در حدّ بالا است. همچنين در جريان شهادت شهيد ثالث (ملا محمد تقي برغاني) دستور ترور او توسط قرة العين (دختر برادر و نيز عروس شهيد ثالث) متهورانه و بدون عاقبت انديشي صادر مي‌شود و آن را تکليف خود مي‌شمارد.
اسماعيليه نيز فرقه‌اي هستند که همانند بابيه فردي به عنوان ناطق را مظهر عقل کُل مي‌دانسته، و مقامي مانند پيامبران براي او قائل هستند. آنان او را ناسخ شريعت قديم مي‌دانند، و اسماعيل فرزند امام صادق را ناطق هفتم و قائم مي‌دانند.[5]
يکي از انشعاب‌هاي اسماعيله، آقاخانيه هستند که دولت انگلستان به يکي از رهبران آن فرقه لقب «سر» sir داده است. وي حتّي در سال 1937 م. به رياست عمومي جامعة ملل برگزيده شد. محمد رضا پهلوي نيز به وي لقب «حضرت والا» داد.[6] نمونة بالا نشان مي‌دهد که جريان نفي معاد جسماني، قرار دادن افراد جعلي در برابر امامت و وصايت حقيقي پيامبر ـ كه شيخيه و اسماعيليه ترويج مي‌كردند ـ همان جرياني است که استعمار و استبداد به دنبال بهره‌برداري از آن بوده‌اند؛ چون با حمايت رهبران اين فرقه‌ها به اهداف خود نزديک مي‌شده‌اند.
4. نقش صهيونيسم در بهاييت
يهوديان نقش بسزايي در پيدايي و گسترش بابيه و بهاييه داشته‌اند، يهوديان مشهد مسلمان شدند، و همين افراد تازه‌مسلمان نخستين کساني بودند که بابي شدند. ورود بابي‌گري به سياهکل نيز توسط يهودي نومسلمان يعني ميرزا ابراهيم صورت گرفت. اين گروه در دايرة المعارف يهود به عنوان يهوديان مخفي (انوسي ها) دسته بندي مي‌شوند، نَه مرتدين. اين دسته‌بندي را براي فريب افکار عمومي انجام دادند ولي در واقع بنا بر نوشتة «والتر ميشل» (محقّقِ يهودي)، اين‌ها مخفيانه به يهود پاي‌بند بودند.[7] ورود اين افراد به محافل بابي و بهايي هم براي ايجاد سياهي لشکر كساني بود که بر ضدّ اسلام قيام مي‌کنند.
از طرفي حسينعلي بهاء (مؤسس بهاييت) تجمع و عزت يابي يهود در ارض موعود (فلسطين) را مطرح مي‌سازد.[8] و عباس افندي رهبر دوم بهايي، در سال 1907م. فلسطين را محلّ تحقق وعده‌هاي الهي در بازگشت سلطنت داوودي و حکومت قوم يهود، معرفي مي‌کند.[9]
5. نقش مراكز فرهنگي استعمارگران غربي
علاوه بر جريان دامنه‌دار سينماي هاليوود كه در بسياري از توليدات خود به تخريب موعود حقيقي اديان مي‌پردازد و جنگ‌ها و خشونت‌هاي دشمنان اسلام را به پاي مبارزه با دجال مي‌گذارد حتّي در عرصه نمايش‌نامه‌هايي كه در كشور‌هاي اسلامي ـ و از جمله ايران ـ نفوذ كرده نيز مي‌توان ردپاي تحقير و تمسخر آموزه‌هاي مهدويت را يافت (مانند نمايشنامه در انتظار گودو). روشن است كه اين برنامه‌ها خود، زمينة انحراف افكار عمومي از حقيقت مهدويت و بدبيني آن‌ها به منابع و عالمان اسلامي را فراهم مي‌كند و اين نيز باعث رشد و تقويت مدعيان دروغين مي‌شود.[10]

پی نوشت ها:
[1]. روز نامة کيهان، شمارة 19047، دوشنبه 27 اسفند 1389، 9ربيع الاول 1429، ص‌2، خبر ويژه، با دخل و تصرف.
[2]. مانند کنفرانس تشکيل شده در رژيم صهيونيستي با حضور مستشرفين متعصب مانند برنارد لوئيس که در آن، عاشورا و مهدويت را از عوامل اصلي توفيق شيعه شمردند و تخريب آن‌ها را دردستور کار خود قرار دادند.
[3]. دو هفته‌نامة عبرت‌ها، سال 5، شمارة 105، جمعه 28 صفر 1429، ص‌2.
[4]. فصلنامة فرهنگي، سياسي، اجتماعي پويا، نشريّه دانشجويي دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، شمارة 7 سفند 1386، مقالة محمد لطيفي، «وهابيت، بهاييت، امتداد دو جريان»، ص‌62.
[5]. فرهنگ فِرَق اسلامي/‌52 و 53.
[6]. همان/3.
[7]. فصلنامة فرهنگي، اجتماعي سياسي پويا، نشريه دفتر پژوهش‌هاي فرهنگي، شمارة 7 (ويژة موانع انسجام اسلامي) اسفند 1386، مقالة منيره فتاحي اردکاني، ص‌79-80 و عبدالله شهبازي و فصلنامه تاريخ معاصر ايران/‌27.
[8]. به نقل از: سايت عبدالله شهبازي. آهنگ بديع، نشرية جوانان بهايي ايران، سال 1347، شمارة 7 و 8 ص‌209.
[9]. آهنگ بديع، سال 1330، شمارة 3، ص‌53.
[10]. نك: «مروري بر وضعيت تئاتر ايران...»، جمهوري اسلامي، چهارشنبه، 26/1/1388 و نيز «هاليوود و تصاوير وارونه از آخرالزمان» كيهان، پنج شنبه 14/9/1387 و منابع مشابه در بحث‌هاي غرب و آخرالزمان و… .

برچسب‌ها: 

دسته بندی