سخن روز

امیرالمومنین امام علي (ع) :

درانتظارفرج باشید واز رحمت وکارگشایی خدا ناامید نشوید، زیرا بهترین اعمال در نزد خدای بزرگ انتظار فرج است.

 

این قنوت را مرحوم سیّد بن طاووس در «مهج الدعوات» و مرحوم کفعمی در «البلد الأمین» از امام باقر علیه السلام نقل کرده اند:

یا مَنْ یَعْلَمُ هَواجِسَ السَّرآئِرِ، وَمَکامِنَ الضَّمآئِرِ، وَحَقآئِقَ ای کسی که نسبت به خطورات نهان، و آن چه در اندرون و باطن ها مخفی شده است، و حقیقت و واقعیّت الْخَواطِرِ، یا مَنْ هُوَ لِکُلِّ غَیْبٍ حاضِرٌ، وَلِکُلِّ مَنْسِیٍّ ذاکِرٌ، وَعَلی آن چه در خاطر افراد است؛ آگاه هستی. ای کسی که برای هر پنهانی، حضور داری؛ هر فراموش شده ای را به یاد داری؛ برهر کُلِّ شَیْ ءٍ قادِرٌ، وَإِلَی الْکُلِّ ناظِرٌ، بَعُدَ الْمَهَلُ، وَقَرُبَ الْأَچَلُ، چیزی توانایی و بر همه نظارت و سرپرستی می کنی؛ زمان پیشی جویی در خیر و نیکی دور گشت، و مرگ نزدیک گردید، وَضَعُفَ الْعَمَلُ، وَأَرابَ الْأَمَلُ، وَ انَ الْمُنْتَقَلُ. وَأَنْتَ یا اَللَّهُ و عمل ها ضعیف و ناتوان شده اند، و آرزوها به ناامیدی کشیده شده اند، و زمان انتقال به جهان دیگر فرا رسید. تو، ای الْآخِرُ کَما أَنْتَ الْأَوَّلُ، مُبیدُ ما أَنْشَأْتَ، وَمُصَیِّرُهُمْ إِلَی الْبِلی، خدا؛ همان گونه که آغاز هستی، پایان نیز تو هستی؛ هر چه را که ایجاد کرده ای خودت نیز نابود می سازی، و به فرسوده شدن و وَمُقَلِّدُهُمْ أَعْمالَهُمْ، وَمُحَمِّلُها ظُهُورَهُمْ إِلی وَقْتِ نُشُورِهِمْ مِنْ پوسیدن می کشانی، و اعمال و رفتارشان را هم چون قلاده ای بر گردن شان می آویزی، و برپشت شان بار می کنی؛ تا آن گاه که بَعْثَهِ قُبُورِهِمْ عِنْدَ نَفْخَهِ الصُّورِ، وَانْشِقاقِ السَّمآءِ بِالنُّور، با دمیدن در صور اسرافیل از قبرها برانگیخته و پراکنده شوند؛ همان زمان که آسمان، به سبب نور روشنی شکافته می شود، وَالْخُرُوجِ بِالْمَنْشَرِ إِلی ساحَهِ الْمَحْشَرِ، لاتَرْتَدُّ إِلَیْهِمْ أَبْصارُهُمْ و پس از اعلام گردهم آیی از قبر به میدان محشر می آیند؛ چشمان شان به سوی شان نمی گردد، وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوآءٌ. مُتَراطِمینَ فی غُمَّهٍ مِمَّا أَسْلَفُوا، وَمُطالَبینَ بِمَا و دل های شان هواست. پیوسته در اندوه و غم رفتارهای ناشایست گذشته خود غرق اند، و به خاطر تباهی های گذشته شان مورد احْتَقَبُوا، وَمُحاسَبینَ هُناکَ عَلی مَا ارْتَکَبُوا، اَلصَّحآئِفُ فِی بازخواست قرار می گیرند، و در این جاست که بر آنچه مرتکب شده اند مورد حساب قرار می گیرند. نامه عمل ها به الْأَعْناقِ مَنْشُورَهٌ، وَالْأَوْزارُ عَلَی الظُّهُورِ مَأْزُورَهٌ، لَا انْفِکاکَ گردن ها آویخته شده، و بارهای سنگین بر پشت هر کس نهاده شده، و هیچ جدایی وَلا مَناصَ وَلا مَحیصَ عَنِ الْقِصاصِ قَدْ أَفْحَمَتْهُمْ الْحُجَّهُ، و رهایی و گریزی از قصاص وجود ندارد. حجّت و دلیل روشن الهی، همه آن ها را ساکت و لال کرده است وَحَلُّوا فی حَیْرَهِ الْمَحَجَّهِ وَهَمْسِ الضَّجَّهِ ، مَعْدُولٌ بِهِمْ عَنِ و ضجّه کنان گرفتار حیرت و سردرگمی در برابر دلیل های خداوند شده اند . آن ها را از الْمَحَجَّهِ إِلّا مَنْ سَبَقَتْ لَهُ مِنَ اللَّهِ الْحُسْنی، فَنَجا مِنْ هَوْلِ راه برگردانند؛ مگر کسی که از پیش تر (دنیا)، مورد لطف و نیکی خداوند قرار گرفته باشد؛ چنین شخصی، از هراس و ترس الْمَشْهَدِ وَعَظیمِ الْمَوْرِدِ ، وَلَمْ یَکُنْ مِمَّنْ فِی الدُّنْیا تَمَرَّدَ، وَلا چنین محلّی که بسیار مهمّ و جایگاه حضور است، نجات می یابد. او در دنیا از کسانی نبود که سرپیچی کرده اند و عَلی أَوْلِیآءِ اللَّهِ تَعَنَّدَ، وَلَهُمُ اسْتَبْعَدَ، وَعَنْهُمْ بِحُقُوقِهِمْ تَفَرَّدَ. بر اولیای الهی عناد ورزیدند، و از آنان دوری کردند، و حقّ شان را مخصوص خودشان دانستند. اَللَّهُمَّ فَإِنَّ الْقُلُوپَ قَدْ بَلَغَتِ الْحَناجِرَ، وَالنُّفُوسَ قَدْ عَلَتِ التَّراقِیَ، بار الها؛ واقعیّت آن است که قلب ها به حنجره ها رسیده است؛ روان ها به گلوگاه بالا آمده؛ وَالْأَعْمارَ قَدْ نَفِدَتْ بِالْإِنْتِظارِ، لا عَنْ نَقْضِ اسْتِبْصارٍ، وَلا عَنِ و عُمرها، با انتظار رو به پایان است؛ این نه از روی نقض کردن و برهم زدن بینش است، و نه به خاطر اتِّهامِ مِقْدارٍ، وَلکِنْ لِما تُعانی مِنْ رُکُوبِ مَعاصیکَ، وَالْخِلافِ درگیری با تقدیر؛ بلکه، به خاطر گناه های فراوان، مخالفت با عَلَیْکَ فی أَوامِرِکَ وَنَواهیکَ، وَالتَّلَعُّبِ بِأَوْلِیآئِکَ وَمُظاهَرَهِ دستورات و نواهی تو، به بازی گرفتن اولیایت، و پشتیبانی کردن از أَعْدآئِکَ. أَللَّهُمَّ فَقَرِّبْ ما قَدْ قَرُبَ، وَأَوْرِدْ ما قَدْ دَنی، وَحَقِّقْ دشمنانت می باشد. خدایا ؛ گرچه فرج و ظهور نزدیک است، ولی نزدیک ترش ساز؛ و اگرچه به نزدیکی ما رسیده است، ولی آن را ظُنُونَ الْمُوقِنینَ، وَبَلِّغِ الْمُؤْمِنینَ تَأْمیلَهُمْ، مِنْ إِقامَهِ حَقِّکَ، برسان؛ و گمان اهل یقین را محقّق ساز؛ مؤمنان را به آرزوی شان که برپایی حقّ تو، وَنَصْرِ دینِکَ، وَإِظْهارِ حُجَّتِکَ، وَالْإِنْتِقامِ مِنْ أَعْدآءِکَ. و یاری دین تو، و آشکارشدن حجّت تو و انتقام گرفتن از دشمنان توست برسان .

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش دوم: دعا برای‏ ظهور در قنوت‏ نمازها

دسته بندی