شیخ طوسی اعلی اللَّه مقامه میگوید: مستحبّ است در تعقیب این دو رکعت نماز، این دعا خوانده شود: أَللَّهُمَّ إِنّی أَسْأَلُکَ وَلَمْ یُسْأَلْ مِثْلُکَ، أَنْتَ مَوْضِعُ مَسْأَلَۀِ السَّآئِلینَ خداوندا؛ همانا من از تو میخواهم، در حالی که کسی مانند تو نیست که سئوال شود. تو محلّ خواسته درخواست کنندگانی وَمُنْتَهی رَغْبَۀِ الرَّاغِبینَ، أَدْعُوكَ وَلَمْ یُدْعَ مِثْلُکَ، وَأَرْغَبُ إِلَیْکَ و نهایت شوق مشتاقانی؛ تو را صدا میزنم در حالی که مثل تو کسی نیست که خوانده شود، و به سوي تو مشتاقم وَلَمْ یُرْغَبْ إِلی مِثْلِکَ، أَنْتَ مُجیبُ دَعْوَةِ الْمُضْ طَرّینَ وَأَرْحَمُ در حالی که کسی چون تو نیست که به او میل شود؛ تو اجابتگر دعاي بیچارگانی و مهربانترین الرَّاحِمینَ. أَسْأَلُکَ بِأَفْضَلِ الْمَسآئِلِ وَأَنْجَحِها وَأَعْظَمِها، یا اَللَّهُ مهربانانی. از تو میخواهم به برترین خواسته ها و کامیابترین و بزرگترین خواسته ها. اي خدا؛ یا رَحْمانُ یا رَحیمُ وَبِأَسْمآئِکَ الْحُسْنی، وَأَمْثالِکَ الْعُلْیا، وَنِعَمِکَ اي بخشنده؛ اي مهربان؛ و به نامهاي نیکویت و مثل هاي بلندمرتبه ات و نعمتهایت الَّتی لاتُحْصی. وَبِأَکْرَمِ أَسْمآئِکَ عَلَیْکَ، وَأَحَبِّها إِلَیْکَ، وَأَقْرَبِها که به شمارش نیاید، و به گرامیترین نامهایت، و محبوبترین آنها نزد تو و نزدیکترین آنها از مِنْکَ وَسیلَۀً، وَأَشْرَفِها عِنْدَكَ مَنْزِلَۀً، وأَجْزَلِها لَدَیْکَ ثَواباً، نظر وسیله بودن به سوي تو، و باشرافت ترین آنها نزد تو از نظر قدر و منزلت، و فراوانترین آنها از نظر پاداش، وَأَسْرَعِها فِی الْاُمُورِ إِجابَۀً، وَبِاسْمِکَ الْمَکْنُونِ الْأَکْبَرِ الْأَعَزِّ الْأَجَلِّ و سریعترین آنها در امور از نظر اجابت، و به نام پنهان بزرگتر، عزیزتر، بزرگوارتر، الْأَعْظَمِ الْأَکْرَمِ، اَلَّذي تُحِبُّهُ وَتَهْواهُ، وَتَرْضی بِهِ عَمَّنْ دَعاكَ، عظیم تر و گرامی ترت که آن را دوست میداري و میخواهی و به واسطه آن از کسی که با آن نام، تو را بخواند راضی و خشنود فَاسْتَجَبْتَ لَهُ دُعآءَهُ، وَحَقٌّ عَلَیْکَ أَنْ لاتَحْرِمَ سآئِلَکَ وَلاتَرُدَّهُ. میشوي و دعایش را اجابت میکنی، و بر تو سزاوار است که خواننده خود را محروم نساخته و او را رد نکنی. وَبِکُلِّ اسْمٍ هُوَ لَکَ فِی التَّوْراةِ وَالْإِنْجیلِ وَالزَّبُورِ وَالْقُرْانِ و به هر اسمی که براي توست در تورات، انجیل، زبور و قرآن الْعَظیمِ، وَبِکُلِّ اسْمٍ دَعاكَ بِهِ حَمَلَۀُ عَرْشِکَ وَمَلآئِکَتُکَ، وَأَنْبِیآؤُكَ عظیم؛ و به هر اسمی که حاملان عرش و فرشتگان و پیامبران وَرُسُلُکَ، وَأَهْلُ طاعَتِکَ مِنْ خَلْقِکَ، أَنْتُ َ صلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ و فرستادگانت و مخلوقات فرمانبردارت تو را به آن اسم میخوانند؛ که بر محمّد و آل مُحَمَّدٍ، وَأَنْ تُعَجِّلَ فَرَجَ وَلِیِّکَ وَابْنِ وَلِیِّکَ، وَتُعَجِّلَ خِزْيَ أَعْدآئِهِ. محمّد درود فرستی و در فرج و گشایش کار ولیّ و فرزند ولیّ خود تعجیل کنی و در خواري و ذلّت دشمنانش شتاب نمایی. در این جا هر چه دوست داري دعا کن.

در کتاب «مکیال المکارم»  آمده است: در کتاب «جمال الصالحین» اضافه اي براي این دعا یافتم که چنین است: وَتَجْعَلَنا مِنْ أَصْحابِهِ وَأَنْصارِهِ، وَتَرْزُقَنا و ما را از اصحاب و یارانش قرار بدهی و به بِهِ رَجآءَنا، وَتَسْتَجیبَ بِهِ دُعآءَنا.  واسطه او اُمید ما را برآورده و ارزانی داري، و دعاي ما را اجابت کنی. مرحوم کفعمی گوید: مستحبّ است که این دعا بعد از هر دو رکعت از نمازهاي شب خوانده شود.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

سیّد بن طاووس رحمه الله در کتاب « فلاح السائل» مینویسد: از اذکار مهمّ بعد از نماز عصر اقتدا کردن به مولايمان حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام در دعا نمودن براي مولايمان حضرت مهدي صلوات اللَّه علیه است. چنان که یحیی بن فضل نوفلی روایت کرده است که گفت: در بغداد بر ابی الحسن موسی بن جعفر علیهما السلام - وقتی از نماز عصر فارغ شده بود - وارد شدم. دیدم دستها را به سوي آسمان بلند کرده و شنیدم که میگوید: أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، اَلْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْباطِنُ، وَأَنْتَ تو خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، اوّل و آخر و ظاهر و باطن تویی؛ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، إِلَیْکَ زِیادَةُ الْأَشْیآءِ وَنُقْصانُها، وَأَنْتَ اللَّهُ لا خدایی هستی که معبودي جز تو نیست؛ فزونی و کاستی چیزها در اختیار توست؛ تو خدایی إِلهَ إِلّا أَنْتَ، خَلَقْتَ الْخَلْقَ بِغَیْرِ مَعُونَۀٍ مِنْ غَیْرِكَ، وَلا حاجَۀٍ هستی که معبودي جز تو نیست؛ آفرینش را بدون کمک دیگران و إِلَیْهِمْ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، مِنْکَ الْمَشِیَّۀُ وَإِلَیْکَ الْبَدْءُ. أَنْتَ تو خدایی بدون نیاز به آنان آفریدي؛ هستی که معبودي جز تو نیست، مشیّت از توست و آغاز کردن بستگی به تو دارد. تو اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، قَبْلَ الْقَبْلِ وَخالِقُ الْقَبْلِ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، قبل از هر قبلی بوده اي و تو آفریدگار قبل هستی؛ تو خدایی أَنْتَ، بَعْدَ الْبَعْدِ وَخالِقُ الْبَعْدِ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، تَمْحُو ما هستی که معبودي جز تو نیست، بعد از هر بعدي هستی و آفریدگار بعد تویی، تو خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، هر چه را تَشآءُ وَتُثْبِتُ وَعِنْدَكَ اُمُّ الْکِتابِ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، غایَۀُ بخواهی محو یا اثبات میکنی و امّ الکتاب نزد توست، تو خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، نهایت کُلِّ شَیْءٍ وَوارِثُهُ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، لایَعْزُبُ عَنْکَ الدَّقیقُ و وارث هر چیزي؛ تو خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، هیچ چیز کوچک وَلَا الْجَلیلُ، أَنْتَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ، لایَخْفی عَلَیْکَ اللُّغاتُ، و بزرگ از نظرت پنهان نمیماند؛ تو خدایی هستی که معبودي جز تو نیست، هیچ لغتی بر تو پوشیده نمی ماند وَلاتَتَشابَهُ عَلَیْکَ الْأَصْواتُ. کُلَّ یَوْمٍ أَنْتَ فی شَأْنٍ، لایَشْغَلُکَ و صداهاي مختلف تو را به اشتباه نمیاندازد. هر روز تو در شأن و کاري هستی که هیچ شَأْنٌ عَنْ شَأْنٍ، عالِمُ الْغَیْبِ وَأَخْفی، دَیَّانُ الدّینِ، مُدَبِّرُ الْاُمُورِ، شأنی تو را از شأن دیگر باز نمیدارد. داناي غیب و پنهانیها، پاداش دهنده کار، تدبیرگر امور، باعِثُ مَنْ فِی الْقُبُورِ، مُحْیِ الْعِظامِ وَهِیَ رَمیمٌ، أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ برانگیزاننده افرادي که در قبرهایند، زنده کننده استخوانها در حالی که پودر و خاکستر شدهاند تو هستی؛ از تو الْمَکْنُونِ الْمَخْزُونِ، اَلْحَیِّ الْقَیُّومِ، اَلَّذي لایَخیبُ مَنْ سَأَلَکَ بِهِ، میخواهم به اسم پنهان ذخیره شده ات، که زنده و پاینده است، که هر کس تو را به آن نام بخواند نا اُمید نمیشود؛ أَنْ تُصلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَأَنْ تُعَجِّلَ فَرَجَ الْمُنْتَقِمِ لَکَ مِنْ که بر محمّد و آل محمّد درود بفرستی و فرج و گشایش در کار انتقام گیرنده ات از أَعْدآئِکَ، وَأَنْجِزْ لَهُ ما وَعَدْتَهُ، یا ذَا الْجَلالِ وَالْإِکْرامِ. دشمنانت را تعجیل فرمایی و آنچه به او وعده داده اي به جاي آوري؛ اي صاحب جلالت و کرامت؛ یحیی بن فضل میگوید: عرض کردم: براي چه کسی دعا کردید؟ حضرت فرمود: براي مهدي آل محمّد علیهم السلام. آنگاه فرمودند: پدرم فداي آن که داراي شکم ستبر، ابروهاي به هم پیوسته است؛ ساق باریک؛ شانه هاي پهن و رنگ گندمگون دارد که به خاطر شب زنده داري کمی مایل به رنگ زرد است. پدرم فداي آن کسی که با رکوع و سجده شب را به صبح میرساند؛ پدرم فداي آن کسی که در راه خدا از سرزنش هیچ ملامتگري نمی هراسد؛ چراغ فروزنده در تاریکی ها است؛ پدرم فداي قیام کننده به امر خدا باد. گفتم: چه وقت خروج میکند؟ حضرت فرمود: هنگامی که دیدي لشکریان به ساحل فرات و صرات و دجله آمده اند و پل کوفه ویران شد و بعضی از خانه هاي کوفه سوزانده شد، هنگامی که این نشانه ها را مشاهده کردي، بدان که خداوند آنچه بخواهد انجام میدهد و کسی نیست که بر امر خدا غلبه کند و یا حکمش را به تأخیر بیندازد.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

در کتاب «فلاح السائل» آمده است: از اذکار مهمّ در تعقیب نماز ظهر، اقتدا کردن به امام صادق علیه السلام در دعا کردن براي  حضرت مهدي صلوات اللَّه علیه است. امامی که رسول خدا حضرت محمّد صلی الله علیه وآله وسلم در روایات صحیح به امّتش بشارت او را داده است و به آنها وعده داده که آن حضرت در آخرالزمان ظهور میکند. محمّد بن رهبان دبیلی روایت کرده است: ابو علی محمّد بن حسن بن محمّد بن جمهور قمی گفت: پدرم از پدرش محمّد بن جمهور و او از احمد بن حسین سکّري و او از عبّاد بن محمّد مداینی نقل کرد که: در مدینه بر امام صادق علیه السلام وارد شدم هنگامی که از نماز ظهر فارغ شده بود، آن حضرت دستها را به سوي آسمان بلند کرده بود و میگفت: یا سامِعَ کُلِّ صَوْتٍ، یا جامِعَ (کُلِّ فَوْتٍ)، یا بارِئَ کُلِّ نَفْسٍ بَعْدَ اي شنونده هر صدا؛ اي گردآورنده (هر نابود)؛ اي آفریننده هر جان و روان بعد از الْمَوْتِ، یا باعِثُ، یا وارِثُ، یا سَیِّدَ السَّادَةِ، یا إِلهَ الْآلِهَۀِ، یا مرگ؛ اي برانگیزاننده؛ اي وارث؛ اي آقا و سروَر آقایان؛ اي معبود معبودها؛ اي جَبَّارَ الْجَبابِرَةِ، یا مَلِکَ الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ، یا رَبَّ الْأَرْبابِ، یا مَلِکَ چیره و متسلّط بر چیره شوندگان؛ اي پادشاه دنیا و آخرت؛ اي پرورش دهنده پرورشدهندگان، اي پادشاه الْمُلُوكِ، یا بَطَّاشُ، یا ذَا الْبَطْشِ الشَّدیدِ، یا فَعَّالًا لِما یُریدُ، یا پادشاهان؛ اي بسیار سختگیر؛ اي صاحب سختگیري شدید؛ اي انجام دهنده هر چه میخواهد؛ اي مُحْصِیَ عَدَدِ الْأَنْفاسِ وَنَقْلِ الْأَقْدامِ، یا مَنِ السِّرُّ عِنْدَهُ عَلانِیَۀٌ، شمارشگر تعداد نفسها و حرکت و جابجایی قدمها؛ اي کسی که پنهان در نزد او آشکار است؛ یا مُبْدِئُ، یا مُعیدُ. أَسْأَلُکَ بِحَقِّکَ عَلی خِیَرَتِکَ مِنْ خَلْقِکَ، اي آغازگر آفرینش؛ اي باز گرداننده؛ از تو میخواهم به حقّ خودت بر بندگان برگزیده ات از میان آفریدگانت، وَبِحَقِّهِمُ الَّذي أَوْجَبْتَ لَهُمْ عَلی نَفْسِکَ، أَنْتُ َ صلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ و به حقّی که براي ایشان بر خودت لازم کردي؛ که بر محمّد وَأَهْلِ بَیْتِهِ عَلَیْهِ وَعَلَیْهِمُ السَّلامُ، وَأَنْ تَمُنَّ عَلَیَّ السَّاعَۀَ السَّاعَۀَ و اهل بیتش درود بفرستی که سلام بر او و بر آنان باد، و در همین ساعت، در همین ساعت بر من منّت گذاشته بِفِکاكِ رَقَبَتی مِنَ النَّارِ، وَأَنْجِزْ لِوَلِیِّکَ وَابْنِ نَبِیِّکَ الدَّاعی إِلَیْکَ و مرا از آتش، رها کنی؛ و براي ولیّ خودت و فرزند پیامبر خودت که دعوت کننده به سوي تو بِإِذْنِکَ، وَأَمینِکَ فی خَلْقِکَ، وَعَیْنِکَ فی عِبادِكَ، وَحُجَّتِکَ عَلی به اجازه تو و امانتدارت در میان خلق تو و چشم تو در میان بندگان تو، و حجّت تو بر خَلْقِکَ، عَلَیْهِ صَلَواتُکَ وَبَرَکاتُکَ وَعْدَهُ. أَللَّهُمَّ أَیِّدْهُ بِنَصْرِكَ، آفریدگان تو است - که درودها و برکات تو بر او باد - وعده ات را انجام بده. خداوندا؛ با یاري خودت او را تأیید کن، وَانْصُرْ عَبْدَكَ ، وَقَوِّ أَصْحابَهُ وَصَبِّرْهُمْ، وَاجْعَلْ لَهُمْ مِنْ لَدُنْکَ و بنده ات را یاري نما، و اصحابش را قوّت بخش و آنان را شکیبایی عنایت کن؛ و براي ایشان از نزد خودت سُلْطاناً نَصیراً، وَعَجِّلْ فَرَجَهُ، وَأَمْکِنْهُ مِنْ أَعْدآئِکَ وَأَعْدآءِ قدرت یاري کننده اي را قرار ده؛ و در راحتی و فرجش تعجیل کن، و او را بر دشمنانت و دشمنان رَسُولِکَ، یا أَرْحَمَ الرَّاحِمینَ. رسولت مکنت و قدرت ببخش، اي مهربانترین مهربانان. گفتم: فدایت شوم؛ آیا این طور نیست که براي خویش دعا نمودید؟ حضرت فرمود: براي نور آل محمّد علیهم السلام و پیشرو و جلودار و انتقام گیرنده از دشمنان آل محمّد به امر خدا، دعا کردم. گفتم: فدایت شوم؛ کی خروج میکند؟ حضرت فرمود: هر گاه آن که آفرینش و امور عالم در دست اوست، بخواهد. گفتم: آیا براي خروج او علامتی هست؟ حضرت فرمود: آري؛ نشانه هاي مختلفی هست. گفتم: مانند چه چیزي؟ حضرت فرمود: خروج علامت و پرچمی از شرق و پرچمی از غرب و فتنه اي که بر اهل «زوراء» سایه می افکند، و خروج مردي از فرزندان عمویم زید در یمن، و به تاراج رفتن پرده بیت الحرام، و خداوند هر چه بخواهد، انجام میدهد. در کتاب «مکیال المکارم» آمده است: از این دعا چند چیز استفاده میشود: اوّل: مستحبّ است دعا کردن در حقّ حضرت حجّت صلوات اللَّه علیه و درخواست تعجیل فرج آن حضرت بعد از نماز ظهر. دوّم: مستحبّ است بالا بردن دستها هنگام دعا براي حضرت حجّت ارواحنا فداه. سوّم: مستحبّ است شفیع گرفتن ائمّه و درخواست کردن به حقّ ایشان، قبل از طلب حاجت. چهارم: مستحبّ است حمد و ستایش خداي عزّ وجلّ در ابتداي دعا. پنجم: مستحبّ است مقدّم داشتن صلوات بر محمّد و آل محمّدعلیهم السلام بر طلب حاجت. ششم: پاك کردن روان از گناهان به وسیله استغفار و مثل آن؛ تا روان پاك و براي اجابت آماده شود. شاهد این مطلب، طلب مغفرت و رهایی از آتش است که امام علیه السلام درخواست نموده است. هفتم: منظور از ولیّ مطلق که بدون اضافه و قید باشد در گفتار ائمّه علیهم السلام و دعاي ایشان همان مولايمان صاحب الزمان ارواحنا فداه است. هشتم: مستحبّ است دعا کردن در حقّ اصحاب و یاوران حضرت. نهم: امام صلوات اللَّه علیه در هر حالی شاهد بر اعمال بندگان است، آنها و رفتارشان را مینگرد که جمله «چشم تو در میان بندگانت» به آن اشارت و دلالت دارد. دهم: یکی از القاب حضرت حجّت ارواحنا فداه نور آل محمّد علیهم السلام است؛ در روایات نیز شاهد بر آن وجود دارد؛ محقّق نوري رحمه الله بعضی از آنها را در کتابش بنام «نجم الثاقب» ذکر کرده است. یازدهم: آن حضرت ارواحنا فداه بعد از امیر مؤمنان علی علیه السلام، امام حسن و امام حسین علیهما السلام افضل و برتر از دیگر ائمّه علیهم السلام میباشد و روایات دیگري نیز آن را تأیید میکند. دوازدهم: خداوند عزّ اسمه حضرت را ذخیره فرموده و آمدنش را به تأخیر انداخته است براي انتقام گرفتن از دشمنان خودش و دشمنان رسولش؛ و روایات در این باره متواتر است. سیزدهم: زمان ظهورش از اُمور پنهانی است که مصلحت الهی چنین اقتضا کرده است؛ در این مورد هم روایات متواتر است. چهاردهم: نشانه هاي گفته شده در روایت از علایم حتمی و قطعی نیست؛ به خاطر این جمله که در آخر کلام فرموده است: «و خداوند هر چه بخواهد انجام میدهد».

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

امام صادق علیه السلام میفرمایند: هر کس بعد از نماز صبح و ظهر، در روز جمعه و دیگر روزها بگوید: أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ خداوندا؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست و در فرج و راحتی ایشان تعجیل بفرما، نمیمیرد تا اینکه حضرت قائم مهدي (صلوات اللَّه علیه) را درك کند.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

محدّث نوري رحمه الله در «دار السلام» میگوید: عالم عامل ملّا فتحعلی سلطان آبادي رحمه الله به من گفت که: فاضل مقدّس پرهیزگار ملّا محمّد صادق عراقی رحمه الله در نهایت فقر و تنگدستی و در سختی و بلا بود و گرفتاري و بدبختی از هر سو به او رو آورده بود. روزگاري به همین ترتیب گذشت و گشایش در کارش حاصل نشد و تنگدستی او برطرف نشد تا این که شبی در خواب دید که گویا در بیابانی است و در آن بیابان خیمه بزرگی برپا می باشد و قبّه اي بر بالاي آن است. شیخ از صاحب آن خیمه پرسش نمود. به او گفته شد: در این خیمه، پناهگاه محکم و استوار، فریادرس گرفتار بیچاره، حجّت قائم، حضرت مهدي و امام منتظر مرضی - که خداوند تعالی در راحتی و فرجش شتاب کند و خروجش را آسان فرماید - حضور دارند. شیخ به سرعت به سمت خیمه رفت؛ زیرا برطرف شدن گرفتاریش را در آن یافته بود. وقتی به حضور حضرت رسید، از پریشانی و فشار زمان و سختی حال خانواده اش شکایت کرد و از حضرت دعایی خواست که با آن غم و اندوه از او برداشته شده و گرفتاریش برطرف شود. حضرت او را به سیّدي از فرزندانش حواله کرد و به خیمه اش اشاره کرد. شیخ از حضور حضرت مرخّص شده و به آن خیمه رفت. در آنجا سیّد سند دانشمند مورد اعتماد، عالم والا مقام و مورد تأیید جناب سیّد محمّد سلطان آبادي را دید که بر سجّاده اش نشسته و در حال نیایش است. بعد از سلام، آنچه حجّت پروردگار حواله کرده بود عرض کرد و سیّد دعایی که رفع تنگدستی و سختی کند و موجب افزایش روزي باشد به او آموخت. در این هنگام شیخ از خواب بیدار شد، در حالی که دعا در ذهنش مانده بود. سپس به سوي خانه سیّد محمّد روانه شد با آن که قبل از آن خواب به دلیلی که ذکر نمیکرد از سیّد کناره میگرفت و نمیخواست او را ببیند  وقتی به خانه سیّد رسید و داخل شد سیّد را دید که بر روي سجّاده نمازش - همان گونه که در خواب دیده بود - نشسته و ذکر خدا میگوید و استغفار میکند. به سیّد سلام کرد و او جواب داد در حالی که خنده اي بر لب داشت، گویا قضیّه را میداند و از اسرار پنهانی آگاه است. شیخ آنچه در خواب پرسیده بود از سیّد پرسید و سیّد همان دعا را به او آموخت. شیخ مدّت کمی آن دعا را خواند و دنیا از هر طرف به او روي آورد. همیشه استاد ما دام ظلّه آن سیّد را با احترام تعریف مینمود، در حالی که او را در اواخر عمرش درك کرده و زمان کوتاهی شاگردي ایشان نموده بود. آنچه سیّد رحمه الله در خواب و بیداري به شیخ آموخت، سه چیز است: 1- بعد از نماز صبح در حالی که دستش را بر روي سینه گذاشته، هفتاد مرتبه «یا فَتَّاحُ » بگوید. کفعمی رحمه الله نیز در کتاب «مصباح» میگوید: هر کس به این شکل این ذکر را بگوید خداوند تعالی حجاب را از قلبش برطرف کند. 2- آنچه کلینی در کتاب «کافی» آن را روایت کرده است که: یکی از اصحاب رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم چند روزي به خدمت ایشان نرسید و هنگامی که حضور حضرت رسید، رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به او فرمودند: چه چیزي تو را از دیدار ما در این چند روز باز داشت؟ مرد گفت: بیماري و فقر. حضرت فرمود: آیا نمیخواهی به تو دعایی بیاموزم که خدا فقر و بیماري را به وسیله آن از تو دور کند؟ مرد گفت: البتّه، اي رسول خدا. حضرت فرمودند: بگو: لاحَوْلَ وَلاقُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ [الْعَلِیِّ الْعَظیمِ]، تَوَکَّلْتُ عَلَی الْحَیِّ الَّذي هیچ جنبش و توانایی نیست مگر به سبب خداوند [بلندمرتبه بزرگ]؛ توکّل کردم بر (خداي) زنده اي که لایَمُوتُ، وَالْحَمْدُ للَّهِِ الَّذي لَمْ یَتَّخِذْ [صاحِبَۀً وَلا] وَلَداً، وَلَمْ یَکُنْ هرگز نمیمیرد، و حمد و ستایش مخصوص خدایی است که [همسر و] فرزندي ندارد، لَهُ شَریکٌ فِی الْمُلْکِ، وَلَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ، وَکَبِّرْهُ تَکْبیراً. و در فرمانروایی شریکی برایش نیست، و براي او از روي خواري و ذلّت ولیّ و سرپرستی نیست؛ و به بزرگی از او یاد کن. راوي گوید: زمان اندکی گذشت که آن مرد صحابی نزد رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم بازگشت و گفت: اي رسول خدا؛ خداوند بیماري و فقر را از من برطرف کرد.  3- آنچه ابن فهد حلّی در کتاب «عدّة الداعی» از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم روایت کرده است: هر کس این دعا را هر روز بعد از نماز صبح بخواند، هیچ حاجتی از خداي تعالی نخواهد مگر آن که به آسانی برآورده شود و خداوند کارهاي مهمّ او را کفایت نماید: بِسْمِ اللَّهِ وَصَلَّی اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَاُفَوِّضُ أَمْري إِلَی اللَّهِ، به نام خدا و خداوند بر محمّد و آل محمّد درود فرستد، و کارم را به خدا واگذار میکنم؛ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِبادِ، فَوَقیهُ اللَّهُ سَیِّئاتِ ما مَکَرُوا، لا إِلهَ إِلّا همانا خدا نسبت به بندگان بیناست. پس خدا او را از بديهاي آنچه مکر و حیله کرده اند محفوظ داشت؛ هیچ خدایی جز تو أَنْتَ، سُبْحانَکَ إِنّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمینَ، فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَنَجَّیْناهُ نیست؛ پاك و منزّهی تو، همانا من از گروه ستمگران بودم؛ پس دعاي او را اجابت کردیم و او را مِنَ الْغَمِّ وَکَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنینَ، وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکیلُ، از غم و اندوه رهانیدیم و این گونه مؤمنان را نیز نجات می بخشیم و خدا ما را کفایت میکند و او خوب وکیلی است. فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَ ۀٍ مِنَ اللَّهِ، وَفَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ، ما شآءَ اللَّهُ لا پس با نعمتی از سوي خدا و فضل و احسان در حالی که هیچ بدي به آنان راه نرسید دگرگون شدند. آنچه خدا بخواهد حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ، ما شآءَ اللَّهُ لا ما شآءَ النَّاسُ، ما شآءَ اللَّهُ همان شود و هیچ جنبش و توانایی نیست مگر به سبب خدا؛ هر چه خدا بخواهد همان شود نه آنچه مردم بخواهند؛ هر چه خدا وَإِنْ کَرِهَ النَّاسُ. حَسبِیَ الرَّبُّ مِنَ الْمَرْبُوبینَ، حَسْبِیَ الْخالِقُ بخواهد همان شود؛ هر چند مردم خوش نداشته باشند. پرورش دهنده، مرا از پرورش یافتگان کفایت میکند؛ مِنَ الْمَخْلُوقینَ، حَسْبِیَ الرَّازِقُ مِنَ الْمَرْزُوقینَ، حَسْبِیَ اللَّهُ رَبُّ آفریننده، مرا از آفریدگان کفایت میکند؛ روزيدهنده مرا از روزيخواران کفایت میکند؛ خدایی که پروردگار الْعالَمینَ، حَسْبی مَنْ هُوَ حَسْبی، حَسْبی مَنْ لَمْ یَزَلْ حَسْبی، جهانیان است مرا کفایت میکند. کفایت میکند مرا آن کسی که برایم کافی است؛ کفایت میکند مرا آن که همیشه کفایت میکند؛ حَسْبی مَنْ کانَ مُذْ کُنْتُ [لَمْ یَزَلْ] حَسْبی، حَسْبِیَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلّا کفایت میکند مرا آنکه از ابتدایی که بودم پیوسته مرا کفایت میکند؛ خدایی مرا کفایت میکند که جز او خدایی هُوَ، عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ. نیست؛ تنها بر او توکّل کردم و او پروردگار عرش بزرگ است. مواظبت در مداومت این اوراد شایسته است، زیرا که فهم و درایت و خبر، این اذکار و (دعاها را تصدیق کرده است.)

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

علّامه مجلسی رحمه الله در کتاب «مقباس»  در تعقیب نماز صبح روایت میکند: پیش از آن که کلامی بر زبان بیاورد صد مرتبه بگوید: یا رَبِّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، وَعَجِّلْ فَرَجَ الِ مُحَمَّدٍ، اي پروردگار من؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست و در فرج و راحتی آل محمّد شتاب فرما، وَأَعْتِقْ رَقَبَتی مِنَ النَّارِ. و مرا از آتش رها و آزاد کن .

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

در «منهاج العارفین» آمده است: مستحبّ است نمازگزار بعد از نماز صبح صد مرتبه بگوید: أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ. خداوندا؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست و در فرجشان تعجیل فرما.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

شیخ بهایی رحمه الله در تعقیب نماز صبح میگوید: در حالی که محاسن خود را در دست راست گرفته اي و کف دست چپ را رو به آسمان بالا برده باشی، هفت مرتبه میگویی: یا رَبَّ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ، وَعَجِّلْ اي پروردگار محمّد و آل محمّد؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و در فَرَجَ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ. فرج محمّد و آل محمّد شتاب فرما.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

 سیّد بزرگوار علیّ بن طاووس رحمه الله در کتاب «مصباح الزائر» مینویسد: این دعایی است که هر روز پس از نماز صبح مولایمان امام زمان ارواحنا فداه با آن زیارت میشود: أَللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلايَ صاحِبَ الزَّمانِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ عَنْ جَمیعِ خداوندا؛ برسان به مولایم صاحب الزمان - که درودهاي خدا بر او باد - از سوي تمام الْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِناتِ، فی مَشارِقِ الْأَرْضِ وَمَغارِبِها، وَبَرِّها مردان و زنان مؤمن در شرق و غرب زمین و در خشکی وَبَحْرِها، وَسَهْلِها وَجَبَلِها، حَیِّهِمْ وَمَیِّتِهِمْ، وَعَنْ والِدَيَّ وَوُلْدي، و دریا و بیابان و کوه، زنده و مرده آنها، و از سوي پدر و مادر و فرزندانم وَعَنّی مِنَ الصَّلَواتِ وَالتَّحِیَّاتِ، زِنَۀَ عَرْشِ اللَّهِ، وَمِدادَ کَلِماتِهِ، و خودم درود و تحیّتی همسنگ عرش الهی، و گستردگی کلمات او وَمُنْتَهی رِضاهُ، وَعَدَدَ ما أَحْصاهُ کِتابُهُ، وَأَحاطَ بِهِ عِلْمُهُ. أَللَّهُمَّ و نهایت رضایتش، و آن مقدار که کتابش گرد آورده و علمش به آن احاطه دارد. بار الها؛ إِنّی اُجَدِّدُ لَهُ فی هذَا الْیَوْمِ، وَفی کُلِّ یَوْمٍ، عَهْداً وَعَقْداً وَبَیْعَۀً در امروز و در هر روز، عهد (زبانی) و پیمان (قلبی) و بیعت (عملی) که نسبت به او [لَهُ] فی رَقَبَتی. أَللَّهُمَّ کَما شَرَّفْتَنی بِهذَا التَّشْریفِ، وَفَضَّلْتَنی بر گردنم است تجدید میکنم. خداوندا؛ همان گونه که مرا به این شرافت سرافراز کردي، بِهذِهِ الْفَضیلَۀِ، وَخَصَصْتَنی بِهذِهِ النِّعْمَۀِ، فَصَلِّ عَلی مَوْلايَ و به این فضیلت برتري دادي، و به این نعمت مخصوص گرداندي، پس بر مولایم وَسَیِّدي صاحِبِ الزَّمان، وَاجْعَلْنی مِنْ أَنْصارِهِ وَأَشْیاعِهِ، و آقایم صاحب الزمان درود فرست و مرا از یاوران و پیروان وَالذَّآبّینَ عَنْهُ، وَاجْعَلْنی مِنَ الْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ، طآئِعاً و مدافعانش قرار بده، و مرا از شهادت طلبان در پیشگاه و رکاب همایونی او قرار بده که با تمام شوق آرزوي شهادت میکنند غَیْرَ مُکْرَهٍ، فِی الصَّفِّ الَّذي نَعَتَّ أَهْلَهُ فی کِتابِکَ، فَقُلْتَ  نه با اجبار؛ در صفی که اهل آن را در قرآنت وصف کرده اي و گفتی صَفّاً  کَأَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصُوصٌ عَلی طاعَتِکَ وَطاعَۀِ رَسُولِکَ وَ الِهِ  صف بسته اند گویی اینان بنیانی آهنین هستند در فرمانبرداري تو و رسولت و آل او عَلَیْهِمُ السَّلامُ. أَللَّهُمَّ هذِهِ بَیْعَۀٌ لَهُ فی عُنُقی إِلی یَوْمِ القِیامَۀِ. - که بر ایشان درود باد - خداوندا؛ این بیعتی است براي او در گردنم تا روز قیامت.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

دعاي دیدار امام زمان اروحنا فداه از امام صادق علیه السلام روایت شده است که فرمودند: هر کس بعد از هر نماز واجب این دعا را بخواند، همانا او حضرت حجّت علیه السلام را در بیداري یا خواب میبیند:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ به نام خداوند بخشنده مهربان أَللَّهُمَّ بَلِّغْ مَوْلانا صاحِبَ الزَّمانِ، أَیْنَما کانَ وَحَیْثُما کانَ، مِنْ خداوندا؛ به مولايمان صاحب الزمان هر کجا و هر گونه که باشد در مَشارِقِ الْأَرْضِ وَمَغارِبِها، سَهْلِها وَجَبَلِها، عَنّی وَعَنْ والِدَيَّ، شرق و غرب زمین، بیابان و کوه آن؛ درود و تحیّتی از طرف من وَعَنْ وُلْدي وَإِخْوانِی التَّحِیَّۀَ وَالسَّلامَ عَدَدَ خَلْقِ اللَّهِ، وَزِنَۀَ و والدینم و از سوي فرزندانم و برادرانم به تعداد آفریدگان خدا و سنگینی عَرْشِ اللَّهِ، وَما أَحْصاهُ کِتابُهُ، وَأَحاطَ عِلْمُهُ. أَللَّهُمَّ إِنّی اُجَدِّدُ عرش الهی و آنچه کتابش دربردارد و دانشش به آن احاطه دارد؛ برسان. خداوندا؛ همانا من لَهُ فی صَبْیحَۀِ هذَا الْیَوْمِ، وَما عِشْتُ فیهِ مِنْ أَیَّامِ حَیاتی، عَهْداً در بامداد امروز و دیگر روزهاي زندگیم، با او عهد وَعَقْداً وَبَیْعَۀً لَهُ فی عُنُقی، لا أَحُولُ عَنْها وَلا أَزُولُ. أَللَّهُمَّ و پیمان و بیعتی را که از او بر گردنم است تجدید میکنم و هرگز از این بیعت دگرگون نمیشوم و کنار هم نمیزنم. خداوندا؛ اجْعَلْنی مِنْ أَنْصارِهِ وَنُصَّارِهِ الذَّآبّینَ عَنْهُ، وَالْمُمْتَثِلینَ لِأَوامِرِهِ مرا از یارانش و جان نثارانی که از او دفاع میکنند قرار بده، و از آنان که دستورات وَنَواهیهِ فی أَیَّامِهِ، وَالْمُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ. أَللَّهُمَّ فَإِنْ حالَ و نهی هایش را در دوران حکومتش فرمان میبرند و نیز از شهادت جویان در رکابش قرار بده. خداوندا؛ اگر بَیْنی وَبَیْنَهُ الْمَوْتُ، اَلَّذي جَعَلْتَهُ عَلی عِبادِكَ حَتْماً مَقْضِیّاً بین من و او مرگ فاصله انداخت؛ - مرگی که براي بندگانت حتمی و قطعی قرار داده اي - فَأَخْرِجْنی مِنْ قَبْري مُؤْتَزِراً کَفَنی، شاهِراً سَیْفی، مُجَرِّداً قَناتی، پس مرا از قبرم خارج کن در حالی که کفنم را به کمر بسته، شمشیرم کشیده، نیزه ام آماده و بیرون کشیده شده مُلَبِّیاً دَعْوَةَ الدَّاعی فِی الْحاضِرِ وَالْبادي. أَللَّهُمَّ أَرِنِی الطَّلْعَۀَ و دعوتِ دعوت کننده را در شهر باشم یا صحرا، لبّیک گویم. خداوندا؛ به من طلعت الرَّشیدَةَ وَالْغُرَّةَ الْحَمیدَةَ، وَاکْحُلْ بَصَري بِنَظْرَةٍ مِنّی إِلَیْهِ، راه گشا و چهره ستوده شده را نشان بده، و با نگاهی از من به سوي او چشمم را سرمه کن، وَعَجِّلْ فَرَجَهُ، وَسَهِّلْ مَخْرَجَهُ. أَللَّهُمَّ اشْدُدْ أَزْرَهُ، وَقَوِّ ظَهْرَهُ، و فرجش را تعجیل فرما، و خروجش را آسان گردان. خداوندا؛ پشتش را محکم، و کمرش را قوي و نیرومند گردان وَطَوِّلْ عُمْرَهُ، وَاعْمُرِ اللَّهُمَّ بِهِ بِلادَكَ، وَأَحْیِ بِهِ عِبادَكَ، فَإِنَّکَ و عمرش را طولانی کن و - خداوندا - به وسیله او، سرزمینهایت را آباد گردان و به واسطه او بندگانت را زنده گردان؛ زیرا تو قُلْتَ وَقَوْلُکَ الْحَقُّ، گفتی در حالی که سخن تو حقّ است ظَهَرَ الْفَسادُ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِما کَسَبَتْ  أَیْدِي النَّاسِ فساد در خشکی و دریا ظاهر شده به واسطه آنچه مردم با دست خود انجام دادند  فَأَظْهِرِ اللَّهُمَّ لَنا وَلِیَّکَ وَابْنَ بِنْتِ نَبِیِّکَ، اَلْمُسَمَّی بِاسْمِ رَسُولِکَ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَ الِهِ، حَتَّی لایَظْفَرَ  پس خداوندا؛ ولیّ خود و فرزند دختر پیامبرت را که همنام است با رسولت که - درودهاي تو بر او و آل او باد - براي ما ظاهر کن تا بر چیزي بِشَیْءٍ مِنَ الْباطِلِ إِلّا مَزَّقَهُ، وَیُحِقَّ اللَّهُ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ وَیُحَقِّقَهُ. از باطل دست نیابد مگر آن که آن را پاره کند، و خدا به کلماتش، حق را ثابت کند و آن را محقّق سازد. أَللَّهُمَّ اکْشِفْ هذِهِ الْغُمَّۀَ عَنْ هذِهِ الْاُمَّۀِ بِظُهُورِهِ، إِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ خداوندا؛ این گرفتاري و اندوه را از این امّت با ظهورش برطرف ساز که همانا آنان (مخالفان) آن را بَعیداً، وَنَراهُ قَریباً، وَصَلَّی اللَّهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ الِهِ. دور میبینند و ما نزدیک میبینیم؛ و خدا بر محمّد و آل محمّد درود بفرستد.

منبع: صحیفه مهدیه / تالیف مرتضی مجتهدی / بخش سوم: ادعیه بعد از نمازها

صفحه‌ها

Subscribe to RSS - دعای ماثور

دسته بندی